Jednostka Wojskowa KOMANDOSÓW

czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza
11 maja 2018
TRZY KOLORY - CZARNY, ZIELONY, NIEBIESKI



Całe swoje życie mamy do czynienia z barwami. Jako noworodek mamy problem z ich odróżnianiem. W miarę rozwoju oka i układu nerwowego zaczynamy dostrzegać różnice, by w końcu pozwalać w pełni cieszyć się widokiem otaczającego nas świata. Co prawda wielu malkontentów (oraz pewne grono osób cierpiących na daltonizm) dostrzega jedynie dwa kolory, albo paletę szarości. Nie jest to jednak w stanie podważyć fizycznego istnienia pełnego spektrum długości fal docierających do naszych oczu. Ile zatem jest kolorów? Są ich miliony, pomimo, iż istnieją tylko trzy podstawowe barwy. Z taktyką wojsk specjalnych jest podobnie – także jest różnobarwna, aczkolwiek zbudowana na bazie trzech podstawowych kolorów.

Wielu entuzjastów działań specjalnych z pewnością mogłoby powiedzieć, że ich domeną i swoistą „perłą w koronie” jest „czarna taktyka”, która uzupełniana jest taktyką „zieloną” oraz „niebieską”. Trudno jest się z tym stwierdzeniem nie zgodzić, lecz co ono właściwie oznacza i skąd pojawiły się te wojenne barwy?

Zanim jednak opiszę znaczenie barw, muszę dokonać sprostowania pewnego obrazu, który w znacznej części jest pokłosiem popularności gier komputerowych w stylu „Medal of Honor” czy hollywoodzkich produkcji.

Drodzy fani operacji specjalnych: żadna z polskich, czy innych fachowych publikacji wojskowych (szczebla doktryny, instrukcji czy podręcznika) nie wyróżnia jako elementów składowych działań specjalnych żadnej z kolorowych taktyk! Owe kolory występują jedynie w języku potocznym, chociaż nie można im odmówić pewnej wierności doktrynom.

Co więc podają dokumenty doktrynalne? Otóż mówią one najogólniej o swego rodzaju „wielkiej trójce” zadań operacji specjalnych, do których należą: rozpoznanie specjalne, akcje bezpośrednie oraz wsparcie militarne.

Rozpoznanie specjalne wymieniane jest jako pierwsze zadanie. Jego celem jest uzyskanie terminowych i dokładnych danych szczebla operacyjnego lub strategicznego o przeciwniku. Prowadząc rozpoznanie specjalne komandosi wykorzystują pełny zakres technik, taktyk i procedur oraz różnego rodzaju urządzenia. Cechą charakterystyczną rozpoznania specjalnego jest stosowanie technik, które często są bliższe działaniom służb wywiadowczych niż sił wojskowych. W obszarze rozpoznania specjalnego komandosi mogą i często współpracują z elementami wywiadowczymi oraz działają w całkowitym oderwaniu od wojsk własnych.

Kolejnym rodzajem zadań są akcje bezpośrednie. To nic innego jak operacje ofensywne, cechujące się precyzją oraz ograniczeniem rejonu i czasu działania. Obejmują one takie elementy jak: rajd, zasadzka, atak bezpośredni, naprowadzanie na cele broni precyzyjnego rażenia czy też operacje odzyskiwania personelu. Skupiają się na precyzyjnie wybranych obiektach o wartości uzasadniającej ryzyko zaangażowania sił i poniesienia ewentualnej porażki.

Trzecim głównym obszarem operacji specjalnych jest wsparcie militarne. Ma ono na celu pomoc siłom sprzymierzonym w czasie pokoju, kryzysu i wojny. Głównymi obszarami wsparcia militarnego są szkolenie i doradztwo uznanych, sojuszniczych sił militarnych i paramilitarnych. W obszarze tym mieszczą się również przedsięwzięcia związane z wyposażaniem i wspieraniem szkolonych sił.

Dokumenty doktrynalne nie zamykają jednak spektrum operacji specjalnych do opisanych powyżej trzech obszarów.

Do innych działań sił operacji specjalnych zaliczane są:

  • wsparcie przeciwdziałania siłom nieregularnym, których głównym elementem jest przeciwterroryzm;
  • przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu broni chemicznej, biologicznej i nuklearnej;
  • operacje uwalniania zakładników;
  • morskie operacje specjalne (operacje specjalne prowadzone w środowisku wodnym przez specjalne pododdziały marynarki wojennej);
  • powietrzne operacje specjalne (operacje specjalne realizowane przez specjalne pododdziały sił powietrznych).

 

Posiadając tą wiedzę doktrynalną wróćmy do podstawowego wątku naszych rozważań – do opisu taktycznych barw.

 

CZARNA TAKTYKA

Kolor czarny („czarna taktyka”) oznacza prowadzenie działań ofensywnych w terenie zurbanizowanym. Nazwa wywodzi się w linii prostej od koloru ubrań ochronnych (mundurów) pododdziałów antyterrorystycznych amerykańskiej policji (typu Special Weapons and Tactics teams – SWAT teams). Z czasem pojęcie to rozszerzono poza miasto, określając tym mianem każde działanie ofensywne związane z walką z przeciwnikiem znajdującym się w budynku lub innym obiekcie (samolot, pociąg, metro, samochód).
W ramach taktyki „czarnej” możemy więc śmiało wpisać prowadzenie akcji bezpośrednich, operacji przeciwdziałania działaniom nieregularnym oraz akcji uwalniania zakładników.


ZIELONA TAKTYKA

Kolor zielony („zielona taktyka”) oznacza prowadzenie działań poza terenem zurbanizowanym. Nazwa wywodzi się od dominującego koloru lasu i mundurów maskujących. Podstawowymi zadaniami w ramach zielonej taktyki są: patrolowanie, obserwacja, zasadzka, rajd. W odniesieniu do zadań operacji specjalnych mieści w sobie wszystkie główne elementy, chociaż jej domeną zdaje się  być rozpoznanie specjalne oraz wsparcie militarne.

Określenie "zielona taktyka" może jednak okazać się słowną pułapką. Działania na pustyni czy kole podbiegunowym również zaliczamy do zielonej taktyki - kolor czasami jest więc zwodniczy.


NIEBIESKA TAKTYKA

Kolor niebieski („niebieska taktyka”) oznacza prowadzenie działań w środowisku wodnym. Nazwa jest oczywista i wywodzi się z wrażenie jakie najczęściej sprawia woda - choć przeźroczysta w wyniku odbicia nieba i gry światła wydaje się niebieska. Zasadniczymi elementami tej taktyki są techniki przerzutu drogą wodną (nurkowanie, łodzie, kajaki, pojazdy podwodne), działania na obiektach pływających i nadbrzeżnych (w tym zarówno rozpoznawcze jak i ofensywne) oraz morskie operacje przeciwterrorystyczne. W odniesieniu do podstawowych zadań operacji specjalnych mieści w sobie przede wszystkim zadania rozpoznania specjalnego i akcji bezpośrednich, chociaż nie można wykluczyć realizacji zadań wsparcia militarnego w środowisku wodnym.


Podobnie jak w przypadku zadań operacji specjalnych, podane powyżej trzy barwy nie wyczerpują pełnego spektrum kolorytu taktyk stosowanych przez komandosów. Lista z pewnością może być znacznie bardziej rozbudowana. Jak już wspominałem na początku z trzech tych barw można bowiem stworzyć wiele innych. Z pozostałych wybrałem trzy moim zdaniem istotne taktyki:


CZERWONA TAKTYKA

Kolor czerwony („czerwona taktyka”) na polu walki kojarzy się z krwią oraz czerwonym krzyżem – znakiem rozpoznawczym medyka. I jest to skojarzenie jak najbardziej słuszne, ponieważ czerwona taktyka obejmuje procedury i techniki udzielania pierwszej pomocy na polu walki oraz ewakuacji medycznej. Co istotne, nie jest sama w sobie odrębną taktyką, lecz uzupełnia wszystkie pozostałe kolory dając im to, co najważniejsze – wsparcie medyczne. Biorąc pod uwagę powyższe, występuję we wszystkich zakresach zadań operacji specjalnych.


Kolor szary („szara taktyka”) jest odmianą taktyki dotyczącą zadań ochrony osób (zwanych potocznie ochroną VIP). Szara taktyka obejmuje zasady i procedury bezpośredniej ochrony fizycznej, ochrony przeciwsnajperskiej, jazdy ofensywnej czy ochrony przed inwigilacją.


Kolor biały („biała taktyka”) jest przez wielu znawców tematu uważana za najtrudniejszą i najbardziej wyczerpującą. Jej nazwa pochodzi od koloru papieru biurowego i dotyczy realizacji czynności biurokratycznych, niezbędnych dla prowadzenia każdego rodzaju działań w każdym możliwym do przewidzenia i wyobrażenia obszarze.

generuj pdf
Kontakt

Jednostka Wojskowa KOMANDOSÓW
Sobieskiego 35
42-700 Lubliniec
tel. 261101111
fax. 261101380
4101.sekretariat@ron.mil.pl

    
  • BIP